Πότε μπρος και πότε πίσω

Φαίνεται πως όλη η αγωνία και η προσπάθεια να κερδίσει βάρος το μωρό έχει αποδώσει. Την Πέμπτη ζύγιζε 2760 γραμμάρια και έχω σαφώς χαλαρώσει. Αποφεύγω να το ζυγίζω κάθε ημέρα γιατί απλά αγχώνομαι τρομερά όταν μία ημέρα πάρει λιγότερο βάρος. Συνεχίζω να του δίνω τις βιταμίνες και το σίδηρό του και θα το πάω για εξετάσεις αίματος κάποια στιγμή αυτή την εβδομάδα.

Αυτό που θα άλλαζα εάν μπορούσα είναι οι ώρες που πρέπει να το ταΐζω. Εξακολουθεί να τρώει κάθε τρεις ώρες εάν και τις τελευταίες ημέρες τρώει μεταξύ 90 και 130 γραμμάρια κάθε φορά. Περίμενα λοιπόν πως θα αραιώσουν έστω και λίγο τα ταΐσματα αλλά μου βγήκε φαγανό – ευτυχώς – οπότε οι ολονυκτίες απλώς συνεχίζονται.

Εν τω μεταξύ με το που έφυγε η μητέρα μου η μικρή άρχισε πάλι να κολλά τρελά με τον πατέρα της. Αν και με διευκολύνει σε κάποιο βαθμό έχει και τρομερά αρνητικά αποτελέσματα κυρίως στο θέμα του ύπνου. Η αδυναμία στον μπαμπά σημαίνει ότι δεν θέλει να πάει για ύπνο όσο αυτός είναι ξύπνιος, ξανάρχισε να κοιμάται δίπλα του στο σαλόνι και επιπλέον όταν ξυπνά το βράδυ έρχεται – και αυτή!- στο κρεβάτι μας!!!! Βέβαια όλα αυτά μπορεί να γίνονται γιατί εξακολουθεί να ζηλεύει και με την αναχώρηση της γιαγιάς της έφυγε και ο μόνος άνθρωπος που πλέον ασχολείται μαζί της 24/7…

Το μωρό ήρθε σπίτι

Επιτέλους προχθές το μωρό μας ήρθε σπίτι, δέκα μέρες μετά από εμένα. Συνολικά το μωρό έμεινε 2 εβδομάδες στην εντατική και την παρακολούθηση του Ιασώ καθώς γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της 33ης εβδομάδας της κύησης.

Είχα αγωνία εάν θα έτρωγε και θα έπαιρνε βάρος κανονικά αλλά εξακολουθεί να παίρνει 40 γραμμάρια την ημέρα, όπως ακριβώς και στο μαιευτήριο. Σήμερα είναι μόλις 2,25 κιλά!

Η αδερφή της, που αύριο κλείνει τους 19 μήνες, προς το παρόν φαίνεται να έχει πάρει καλά τη άφιξη της μπέμπας. Τρέχει γύρω γύρω φωνάζοντας «Νινί! Νινί!» και θέλει να τη βλέπει συνέχεια. Όχι πως δεν λείπουν οι εκνευρισμοί – ειδικά όταν η μεγάλη θέλει να κάνει κάποιος κάτι γι’ αυτήν και αυτός ο κάποιος δεν μπορεί γιατί έχει το Νινί στα χέρια του. Τότε αρχίζει να τσιρίζει.

Δεν είμαι σίγουρη εάν η μεγάλη έχει ακόμα συνειδητοποιήσει ότι το Νινί ήρθε για να μείνει. Προσπαθώ πάντως να της δίνω ακόμα περισσότερη σημασία απ’ ότι πριν.

Προς το παρόν αυτό είναι εφικτό γιατί μένει μαζί μας η μητέρα μου. Τα δύσκολα μάλλον θα αρχίσουν όταν η γιαγιά επιστρέψει στη ζωή της στη Θεσσαλονίκη.