Φύλο: ουδέτερο;

Όπως οι περισσότερες μητέρες μικρών κοριτσιών συχνά προβληματίζομαι με τα στερεότυπα που επιβάλλουν στις κόρες μου τόσο ο κοινωνικός μας κύκλος όσο και η τηλεόραση. Όπως όλα τα κοριτσάκια νηπιακής ηλικίας που γνωρίζω περνούν μία φάση που ασχολούνται ασταμάτητα με τις πριγκίπισσες και τους γάμους. Φυσικά και αποδίδω την ευθύνη στη Ντίσνεϊ και τη Ματέλ. Ποιά είμαι εγώ να τα βάλω με τον κυκεώνα ταινιών και προϊόντων που απευθύνουν στα κοριτσάκια;

Έτσι αν και σοκαρίστηκα με την ιστορία δύο γονιών στις ΗΠΑ που μεγάλωσαν για πέντε χρόνια το παιδί τους χωρίς να αποκαλύψουν σε κανέναν έξω από το στενό τους κύκλο του φύλο του, ενθαρρύνοντάς το να φοράει τόσο αγορίστικα όσο και κοριτσίστικα ρούχα, χωρίς φυσικά τηλεόραση στο σπίτι, (η απίστευτη αυτή υπόθεση αναλυτικά εδώ) παρ' όλα αυτά κάπου βαθιά μέσα μου τους κατανοώ μέχρι κάποιο σημείο.

Λατρεύω τα κοριτσάκια μου και δεν θα ήθελα ποτέ να τους αρνηθώ το δικαίωμα στη θηλυκότητα αλλά προβληματίζομαι για την πλύση εγκεφάλου στην οποία υπόκεινται.

Ακόμη και η πάντα δυναμική Μπάρμπι, στο σχολείο για πριγκίπισσες, ενώ υποτίθεται πως το μήνυμα είναι πως όλα τα κορίτσια μπορούν και είναι πριγκίπισσες στο τέλος αποκαλύπτεται πως δεν είναι ένα απλό κορίτσι αλλά μία αληθινή πριγκίπισσα। ΤοΌλες δε οι ιστορίες του Ντίσνεϊ τελειώνουν με έναν γάμο। Άντε μετά εγώ να πείσω τις μικρές για τη σημασία όλων των υπολοίπων, σπουδών, φίλων, σπορ κοκ

Πώς να ζωγραφίσετε απίθανους λύκους!

Το βρήκα στη Guardian και οι μικρές μου το λάτρεψαν!

Αύριο έχουμε αποκριάτικο πάρτυ!

...και στα δύο σχολεία μας. Τελικά σταθήκαμε τυχεροί! Η μεγαλύτερή μας αδερφή – από τον πρώτο γάμο του μπαμπά – αποδείχθηκε ο άνθρωπος κλειδί. Καθώς είμαστε τρίτεκνοι μας δέχθηκαν σε όποιο δημόσιο σχολείο κάναμε αίτηση.

Έτσι, η μεγάλη πηγαίνει στο ολοήμερο νηπιαγωγείο της γειτονιάς μας από το οποίο είμαστε εξαιρετικά ευχαριστημένοι. Είναι ένα από τα πέντε προνήπια του τμήματός της. Τα νήπια της τάξης φαίνεται πως την τραβούν και αυτή προς τα πάνω. Έτσι από τον πρώτο μήνα γράφουμε το όνομά μας, ζητάμε να μάθουμε γραφή και ανάγνωση, έχουμε κάνει φίλους στη γειτονιά, μάθει πως “όταν τρώμε δεν μιλάμε και το πιάτο μας κοιτάμε” και άλλα πολλά. Να φανταστείτε πως η μόνη αποτελεσματική απειλή που μπορώ να εκτοξεύσω είναι “Αν δεν κάνεις αυτό/το άλλο/το παράλλο δεν θα πας αύριο σχολείο!”

Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι τον πρώτο μήνα η αλλαγή μας έπεσε βαριά και κατουριόμασταν ασταμάτητα στο σχολείο! Όλα ξεκίνησαν από τον δεύτερο μήνα, όταν πλέον συνειδητοποίησε η μικρή πως στο σχολείο πηγαίνουμα κάθε μέρα. Παρά το γεγονός πως όταν γύριζε ήταν τρισευτυχισμένη, μιλούσε ασταμάτητα για το σχολείο της και ανυπομονούσε να ξαναπάει, φαίνεται πως ντρεπόταν να ζητήσει να πάει στην τουαλέτα, ή, το πιθανότερο, ήθελε να με φέρνει καθημερινά στο σχολείο. Γιατί όπως ίσως θα ξερετε, οι νηπιαγωγοί δεν αλλάζουν τα παιδάκια, πρέπει να μπορούν να εξυπηρετηθούν σε κάποιο βαθμό μόνα τους. Ευτυχώς τα πράγματα εξομαλύνθηκαν σχετικά γρήγορα. Όταν χάσαμε την πρώτη εκδρομή γιατί οι δασκάλες μας αρνήθηκαν να μας πάρουν μαζί τους εφόσον ήταν σχεδόν σίγουρο πως θα κατουρηθούμε, είδαμε τις φωτογραφίες των συμμαθητών μας και ζηλέψαμε τα ατυχήματα κόπηκαν μαχαίρι!

Από την άλλη ο παιδικός σταθμός του Δήμου είναι μία απογοήτευση. Η νοοτροπία των μόνιμων είναι απίστευτα δημοσιουπαλληλική και οι απεργίες ατελείωτες. Η δουλειά φυσικά βγαίνει από τις φιλότιμες συμβασιούχους όταν δεν απεργούν. Βλέπετε δεν ξέρουν αν θα συνεχίσουν να εργάζονται μετά τον Ιούνιο. Πάντως η μικρή μου φαίνεται ευχαριστημένη ενώ επιπλέον είναι πάμφθηνος σε σχέση με τους ιδιωτικούς.

Φέτος μάλιστα που δουλεύω λίγο και από στο σπίτι (βλέπετε πίστευα πως θα περνούσαμε πολλές ημέρες άρρωστες την πρώτη χρονιά στο σχολείο, κάτι που ευτυχώες δεν συνέβη) την αφήνω λίγες ώρες, μάξιμουμ πέντε την ημέρα.

Από την άλλη, γονείς με παιδιά σε άλλους παιδικούς του Δήμου φαίνονται πολύ πιο ευχαριστημένοι. Θα εξετάσουμε όλες τι πιθανότητες στο τέλος της άνοιξης. Ούτως ή άλλως έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα φέτος κανείς δεν ξέρει που θα βρίσκεται σε λίγους μήνες.

Θέλουμε να πάμε προνήπιο!

Τις τελευταίες ημέρες έχω πάρει σβάρνα τα νηπιαγωγεία και τους βρεφονηπιακούς σταθμούς της γειτονιάς καθώς ελπίζουμε να δεχτούν τουλάχιστον τη μία από τις δύο για το Σεπτέμβρη ώστε να μην επιβαρυνθεί δραματικά ο ήδη μειωμένος οικογενειακός προϋπολογισμός.

Οι νηπιαγωγοί που βλέπω είναι όλες στα πρόθυρα – στο κοντινότερο μας νηπιαγωγείο μας ανακοίνωσαν πως είναι σχεδόν απίθανο να πάρουν τη μεγάλη στο ολοήμερο προνήπιο. Οι θέσεις είναι λίγες και στην πλειοψηφία τους πηγαίνουν σε πολύτεκνες οικογένειες. Την ίδια στιγμή ο προϋπολογισμός του νηπιαγωγείου, όπως μου είπαν, μειώθηκε στο μισό για το επόμενο σχολικό έτος. Αυτή τη χρονιά οι αρχές είχαν τις καθαρίστριες απλήρωτες για το μεγαλύτερο διάστημα με αποτέλεσμα το προσωπικό να σκαρφιστεί όποιο τέχνασμα μπορούσε ώστε να τις πληρώσει από άλλους κωδικούς για να συνεχίσουν να διατηρούν το νηπιαγωγείο καθαρό. Τώρα κυνηγά τις νηπιαγωγούς το ΙΚΑ …

Στον τοπικό βρεφονηπιακό σταθμό του Δήμου Αθηναίων εν τω μεταξύ μας είπαν πως θα μπορούσαν να μας δεχτούν σε κανονικές συνθήκες αλλά τους έχουν ειδοποιήσει ότι φέτος θα μειώσουν τον αριθμό των παιδιών που δέχονται !!!!. Επίσης τα 2/3 του προσωπικού είναι μη σύμβαση που είναι πολύ πιθανό να μην ανανεωθεί στην οποία περίπτωση απλά θα πάρουν ελάχιστα παιδιά ούτως ή άλλως γιατί δεν θα μπορούν να φροντίσουν περισσότερα.

Εάν προσθέσετε σε αυτά την απογοήτευση του προσωπικού με τις μειώσεις στους ήδη πενιχρούς μισθούς τους καταλαβαίνετε το κλίμα που επικρατεί.

Σε ότι μας αφορά, τα ωράρια των δημοσίων σταθμών και ολοήμερων νηπιαγωγείων θα μας υποχρεώσουν ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση να βρούμε κάποιον τρίτο άνθρωπο για να παραλαμβάνει τα παιδιά και να περνά μαζί τους κάποιες ώρες μέχρι να επιστρέψει κάποιος από τους δυο μας σπίτι …

Η βόμβα και το νήπιο

Χθες το βράδυ, λίγο μετά τις δέκα και τέταρτο και ενώ ετοιμαζόμουν να βάλω τα παιδιά για ύπνο, η τετράχρονη κόρη μου άκουσε έναν υπόκωφο θόρυβο και με ρώτησε τρομαγμένη από πού προήλθε.

Δεν θυμάμαι τι ακριβώς είπα αλλά κάπως απέφυγα να απαντήσω και σε λίγο κατάφερα να τις βάλω για ύπνο. Λίγο αργότερα, τσεκάροντας τις ειδήσεις στο ίντερνετ ανακάλυψα πως επρόκειτο για τη βόμβα που εξερράγη στον Κορυδαλλό. Ναι, η έκρηξη ακούστηκε μέχρι τους Αμπελόκηπους.

Είμαι πλέον πολύ στενοχωρημένη, φαντάζομαι το ίδιο και όλοι οι υπόλοιποι. Οι μικρές αναρωτιόνταν τι πάθαμε όλοι και την περασμένη Τετάρτη, τη μέρα της δολοφονίας των τριών. Στη συνέχεια αναρωτιόνταν γιατί δεν πήγαν στη θεία τους με τους γονείς μου όπως ήταν προγραμματισμένο – γιατί φυσικά οι γονείς μου φοβήθηκαν να διασχίσουν την πόλη μία τέτοια μέρα για να φτάσουν στην Καλλιθέα.

Πώς μπορώ να τα εξηγήσω αυτά στα παιδιά μου; Τι είδους πόλη είναι αυτή στην οποία σε καθημερινή πλέον βάση καλούμαι να εξηγήσω τέτοιου είδους πράγματα σε νήπια; Τι θα γίνει όταν πλέον δεν μπορώ να τα προστατέψω ή όταν πλέον θα πρέπει να πάψω να τα προστατεύω από όλα αυτά; Ελπίζω να έχουν διορθωθεί τα πράγματα αλλά, όπως και όλοι οι φίλοι και γνωστοί μου με τους οποίους τα συζητώ, αυτή τη στιγμή πραγματικά δεν βλέπω κανένα φως ακόμη στην άκρη του τούνελ. Πώς χαραμίζουμε έτσι τη ζωή μας σ’αυτή τη χώρα.