24.2.09

Πώς έκοψα το κάπνισμα

Μερικούς μήνες πριν έγραψα πως ξεκίνησα δίαιτα. Τελικά σας γράφω τώρα τέσσερα κιλά βαρύτερη αλλά ευτυχισμένη γιατί έκοψα το κάπνισμα! Μπορεί να ακούγεται κοινότυπο αλλά οι φίλοι μου μπορούν να σας πουν πως ήμουν η θεά του καπνίσματος –κάτι σαν αυτή την τρομακτική ινδή με τα πολλά χέρια μόνο που σε κάθε ένα κρατούσα ένα τσιγάρο. Εάν και το ελάττωσα, δεν μπόρεσα να το κόψω σε καμιά από τις δύο εγκυμοσύνες μου και στη συνέχεια έφτασα στο σημείο να νιώθω φρικτές τύψεις γιατί ήμουν ανά πάσα στιγμή ικανή να αφήσω τα παιδιά μου για να κάνω το τσιγάρο που τόσο χρειαζόμουν. Ναι το ξέρω, είμαι φρικτή, ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα για πολύ καιρό.

Ένιωθα επίσης και ανήμπορη να κατέβω από το τρένο των καπνιστών. Στο ενδιάμεσο ταυτίστηκα με την περσόνα της Μεγάλης Καπνίστριας, σχεδόν έγινα μία καρικατούρα κάποιου εαυτού τον οποίο τώρα αναπολώ με αμφίθυμη απορία.

Για να μην μακρυγορώ, το ότι έκοψα το τσιγάρο το οφείλω στον πεθερό μου. Ο Πλάτωνας είναι 80+ ετών, τα έχει 500 και 600 και 1000 ακόμη, είναι πολυταξιδεμένος και καλοζωισμένος. Για όλα αυτά και φυσικά για λόγους οικογενειακής διπλωματίας διάβασα το άρθρο μίας κυπριακής εφημερίδας – free press νομίζω, δεν θυμάμαι πλέον- στο οποίο ο δημοσιογράφος έγραφε την εντύπωση που του έκανε η μέθοδος Allen Carr.

Τώρα ίσως το έχω ξαναγράψει πως έμενα για αρκετά χρόνια στην Αγγλία όπου οι φίλοι μου είχαν πολλές φορές προσπαθήσει να με πείσουν να ακολουθήσω τη μέθοδο αυτή, μάταια βέβαια. Εγώ το βιολί μου…

Δεν ξέρω τι μου κίνησε την περιέργεια αυτή τη φορά, είχα πάντως βαρεθεί τον εαυτό μου και πήγα. Έκλεισα συνεδρία, την πλήρωσα, μετά φοβήθηκα και με τα πολλά κατέληξα να πάω μία Κυριακή στα τέλη του Ιούνη. Χάρη κάνανε οι άνθρωποι σε εμένα και έναν ακόμη άσωτο και μας βάλανε σε δική μας ειδική συνεδρία Κυριακή πρωί. Τελικά αυτός δεν ήρθε και κατέληξα εγώ με ιδιωτική συνεδρία αξίας 1000 και πλέον ευρώ έχοντας πληρώσει 320!

Περιληπτικά σας λέω πως για αυτά τα χρήματα την αράζεις σε ένα φανταστικό περιβάλλον για πέντε ωρίτσες, σε μία φανταστική πολυθρόνα, απλώνεις τα ποδαράκια στο υποπόδιο, σε κερνούν καφέδες και σάντουιτς, σου αφήνουν να κάνεις διαλειμματάκια για τσιγάρο και σου μιλούν. Δεν λέω περισσότερα γιατί πιστεύω πως είναι καλύτερο να τα ανακαλύπτει κανείς μόνος του αυτά τα πράγματα πάντως εγώ από τότε δεν έχω ξανακαπνίσει. Αν λέει αρχίσεις ξανά το κάπνισμα μέσα στους τρεις πρώτους μήνες σου προσφέρουν άλλες δύο συνεδρίες. Μετά από αυτό στους αμετανόητους επιστρέφονται τα χρήματα.


ΥΓ Το ρεπορτάζ δεν είναι διαφημιστικό
ΥΓ2 Ξεκινώ τώρα άλλη μία φορά δίαιτα μπας και επιτέλους καταφέρω και επιστρέψω στα κιλά της προηγούμενης ενσάρκωσης μου.
ΥΓ3 Η υπέροχη κυρία που με βοήθησε την Κυριακή εκείνη να κόψω το κάπνισμα στη συνέχεια και για τρεις μήνες με έπαιρνε τακτικά τηλέφωνο για να δει πως όλα πάνε καλά!

16.2.09

Παπούδες

Σήμερα έφυγαν οι γονείς μου, επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη μετά από μία εβδομάδα μαζί μας. Ο απολογισμός της εβδομάδας – αν δικαιούμαι κάτι τέτοιο- έχει θετικά και αρνητικά στοιχεία. Ξεκινώ από τα κακά νέα: όπως πάντα έχουν καταφέρει να παχύνουν τη μεγάλη μου που τώρα πλέον είναι δυόμισι. Η μαμά μου είναι παντελώς ανίκανη να της πει όχι. Είτε σοκολάτες ζητήσει, είτε μακαρόνια, είτε τυρί είτε τον ουρανό με τ’ άστρα, αν μπορεί θα της τα δώσει. Περιττό να προσθέσω πως το κατοχικό της γιαγιάς είναι τέτοιο – που το απέκτησε, είναι μόλις 61- που μαγειρεύει ασταμάτητα και μάλιστα σχεδόν αποκλειστικά κριθαράκι, το αγαπημένο της Στέλλας! Βοήθεια! Πώς θα συνεννοηθώ; Η κατά τα άλλα νοήμων μαμά μου έχει μετατραπεί σε μία χαζογιαγιά!

Στα θετικά της επίσκεψης η απίθανη πρόοδος που έκανε η μικρή μου. Αν και έτοιμη να κλείσει τον πρώτο της χρόνο αυτή την εβδομάδα, δεν περπατούσε καθόλου σχεδόν, ούτε μπορούσε να σταθεί. Ο πολύπειρος γιατρός μας έδειχνε να μην ανησυχεί καθόλου – είναι και πρόωρη – όμως οι δυό μας, εγώ και ο Κώστας, το συζητούσαμε συνεχώς αυτές τις μέρες και κάναμε συγκρίσεις. Η μεγάλη βλέπετε έκανε το πρώτο της ανεξάρτητο βήμα μόλις στους 10 μήνες – ίσως και λίγο νωρίτερα, αλλά πάντως εξαιρετικά νωρίς.

Τελικά το παιδάκι μέσα σε τέσσερις μέρες άρχισε να αλωνίζει και πήγε η μάλλον υστερική καρδιά μου σχεδόν στη θέση της.

6.7.08

Ενικός ή πληθυντικός;

Η μεγάλη μας μεγάλωσε – 23 μηνών γαρ – και δεν ξέρω εάν θα πρέπει να αρχίσω να της μαθαίνω να αποκαλεί οποιονδήποτε έξω από την οικογένεια κύριο και κυρία – όπως έκαναν οι δικοί μου γονείς- ή να εκσυγχρονιστώ και να της πω να φωνάζει τουλάχιστον του κοντινούς φίλους με τα ονόματά τους! Αυτό είναι το πολύ ελληνικό ερώτημα μας προβληματίζει αυτές τις ημέρες.

Και τα δύο μου φαίνονται εξίσου κουλά. Ο πληθυντικός σε όλους ξεπερασμένος και ο ενικός σε όλους απλά αγενέστατος. Οι Άγγλοι το έχουν λυμένο το πρόβλημά τους καθώς δεν έχουν πληθυντικό ευγενίας. Το ίδιο και οι Γάλλοι που χρησιμοποιούν τον πληθυντικό τρομερά συχνά.

Χμ…

23.4.08

Μμμμμμ, Ceclor


Είναι επίσημο, έχουμε ουρολοίμωξη και αρχίσαμε να παίρνουμε Ceclor. Το οποίο εάν και είναι πεντανόστιμο και πενταρόζ μας εκνευρίζει γιατί για να μετρήσουμε σωστά τη δόση μας το παίρνουμε με σύριγγα και τις σύριγγες τις έχουμε συνδυάσει με τα αντιπυρετικά μας.

Για να φτάσουμε βέβαια σε αυτό το σημείο έχουμε κάνει τρεις αναλύσεις ούρων και το παιδάκι έχει καταταλαιπωρηθεί. Για όσους δεν ξέρουν, για να συλλέξεις ούρα από ένα μικρό παιδί πρέπει να του κολλήσεις ένα σακουλάκι – αφού το πλύνεις στην ευαίσθητη περιοχή καλά καλά – και να περιμένεις να ουρήσει μέσα στα επόμενα 20-30 λεπτά. Εάν ουρήσει έχει καλώς. Παίρνεις τα ούρα και τρέχεις σαν τρελός στο μικροβιολογικό εργαστήριο. Εάν δεν ουρήσει, τότε επαναλαμβάνεις όλη τη διαδικασία – πλύσιμο, σακουλάκι, έλεγχος – για όσες φορές χρειαστεί. Η μικρή μας έχει μπουχτίσει και κατακοκκινίσει από το κόλλα, ξεκόλλα στην ευαίσθητε περιοχή αλλά ευτυχώς δεν θα χρειαστεί να το επαναλάβουμε για μερικές τουλάχιστον ημέρες.

Εν των μεταξύ, το μωρό μας στους 2 μόλις μήνες του έχει περάσει αυτές τις ημέρες εντελώς σε δεύτερη μοίρα. Όλοι ασχολούμασταν με τον πυρετό της μεγάλης, τη συλλογή ούρων, τους εμετούς και τα ευκοίλιά της. Επίσης, καθώς φοβόμασταν πως έχει κάποια ίωση, που μάλλον είχε δηλαδή πριν την ουρολοίμωξη, έχουμε περιορίσει το μωρό σε ένα δωμάτιο για να μην κολλήσει καθώς αυτό τουλάχιστον μένει όπου και να το αφήσεις.

- Στη φωτό το νινί μας την πρώτη του εβδομάδα στο σπίτι.

20.4.08

Αρρωστήσαμε...


Οι ολιγοήμερες διακοπές της μαμάς και του μπαμπά στην Κωνσταντινούπολη ακυρώθηκαν γιατί η Στέλλα, η μεγάλη μας κόρη, αρρώστησε. Με το μωρό ανεβήκαμε στη Θεσσαλονίκη άρον, άρον, την Πέμπτη, δύο ημέρες νωρίτερα από ότι προγραμματίζαμε, και φυσικά χωρίς το μπαμπά.

Ήδη η Στέλλα είχε λίγο πυρετό αλλά ο λόγος που επισπεύσαμε την άφιξή μας είναι πως το παιδάκι είχε μελαγχολήσει γιατί του λείπαμε! Το πιο συγκινητικό ίσως είναι πως ζητούσε όχι μόνο το μπαμπά και τη μαμά – αναμενόμενο – αλλά και τη μπέμπα! Το παιδί μου έχει καταλάβει πως το μωρό είναι μαζί μας για να μείνει και μας συγκίνησε όλους. Παρά την αρχική ζήλεια, τώρα πάντα χαμογελά όταν βλέπει την αδελφή της και την φωνάζει. Βέβαια φίλοι μου έχουν πει πως η πραγματική ζήλεια δεν ξεκινά παρά μόνο όταν μεγαλώσει και λίγο και το μικρό και αρχίσει και αυτό να έχει απαιτήσεις, να αναζητά το δικό του χώρο.

Κλείνω αυτή τη μεγάλη παρένθεση και επιστρέφω στα δράματα που περνάμε αυτές τις ημέρες. Λοιπόν το παιδί έχει πυρετό από την Παρασκευή. Κάθε μέρα ανεβαίνει και περισσότερο: 37,4 στην αρχή, 38,7 χθες, 39,7 σήμερα Κυριακή. Έχουμε μιλήσει με τον γιατρό μας στην Αθήνα και με άλλους δύο εδώ και όλοι συμφωνούν πως είναι ίωση και πρέπει απλά να περιμένουμε να περάσει δίνοντάς της εναλλάξ Depon και Ponstan.

Μέσα σε όλα αυτά φοβάμαι μην κολλήσει και η μικρή μας που είναι μόλις δύο μηνών, προωρούλα και μικρούλα ακόμη - τελευταίο ζύγισμα την Τρίτη 3.800 γρ.

Άλλοι φίλοι, αλλά και οι γιατροί, μας λένε πως και τα δικά τους μωρά αρρωσταίνουν κάθε φορά που έρχονται στη Θεσσαλονίκη γιατί το κλίμα είναι πολύ διαφορετικό. Για να δούμε. Τέλος πάντων, θα πάμε μία ημερήσια στη λίμνη Κερκίνη την Τρίτη εάν πέσει ο πυρετός της μικρής και βλέπουμε. Γιατί μου χρειάζεται λίγη ηρεμία. Στο σπίτι τρέχω από το ένα παιδί στο άλλο ασταμάτητα, όσο για ύπνο, έχω αποφασίσει πως για να ξανακοιμηθώ οκτάωρο θα περάσουν τουλάχιστον άλλα δύο χρόνια.